Lemon Andersen przedstawia „Proszę, nie zabieraj moich adidasów”

Zabiłbyś dla pary adidasów? Lemon Andersen opowiada historię o kimś, kto zabił, recytując wiersz Reg E. Gainesa. Te zwrotki pokazały Lemonowi, że poezja może być czymś więcej niż wyrażaniem samego siebie i może brzmieć jak muzyka, jeśli nadać jej rytm i zabarwić ją otaczającym go problemami ulic Nowego Jorku.